شعرهای تنهایی

X

شعرهای تنهایی

شعرهایم


	94 من بی دل به چه جرات اومدم از تو بگم توی عصر دود و سرعت من بی دل به چه علت هی میخوام از تو بخونم از محبت توی این دنیای سنگی آدمها واسه چی عاشق شدم من ای خدا عاشقی کار من بی دل نیست عاشقی تو این روزها کار یک عاقل نیست آره من دیوونتم اعتراف از روزی که دیدمت افتاده تو قلبم شکاف عاشقی کار من بی پول نیست این روزها عشق هم کلی پولکیست من بی پول من بی دل از تو هی میگم تو این دنیای از عشق باطل تو ولی بهم بگو توی این دنیای سنگی مثل من می آیی یه کم دیوونه شی؟؟؟؟ پا به پام بیای تو دریای جنون مثل قدیمیها با هم بسازیم خونمون \|+\| نوشته شده توسط نیلوفر در \|


	93 ای گلی که در خانه زندگی میکنی! ای درختی که در وطن نفس می کشی مرا به یاد آرید که در غربت میکشم نفسی از غم و تنهایی. وقتی که بر سنگفرش خیابان عابری میرود راه مرا به یاد آرید در این سزمای بی انتها. وقتی میشنوید خنده ای در باد مرا به یاد آرید در لحظه های شاد من اینجا تنها و غریبم تو آنجا پر افتخار و نجیبی من اینجا سرخورده و غمگین تو آنجا با عشق و زندگی عجین من اینجا در فکر رهایی هستم تو آنجا به فکر طلوع میمانی مرا به یاد آر ای خاک پاک در آن لحظه که پایی میگذارد بر تنت جای من هم اینجا تنم از زخم کسان پر خون شده آی مرا به یاد آر ای پرنده ای که در قفس سرود غم میخوانی منم اینجا در قفس میکنم درد را آواز من از یاد شما لبریزم هر دم شما از یاد من فارغید و آزاد.... \|+\| نوشته شده توسط نیلوفر در \|


	92 میدانم روزی خواهی آمد و خواهی دید قطرات اشک را در چشمانم مثل روز سفر مچکاندم اشک ز دیده مثل روزی که آه میفشاندم در سینه مثل روزی که همه چیز سخت بود و سیاه مثل روزی که بر لبهایم درد بود و آه میدانم می آیم و اشک خواهم ریخت اما بدان که اینباز اشک شوقم جاریست دلم برایت تنگ شده٬دلت برایم تنگ شده؟؟؟ نه...می دانم که فکری واهیست در دلم جا داری در وسعت شب تنها به فکر توام و بسته ام لب خمین روزها کوله بارم که تنهاییست میبندم و نزدت میایم تا چشمانم را بربندم عمر من تمام شده و ماه میکشاند نزد خود من را آری به نزدت می آیم ای که در آسمانها جا داری و در کنارت در آن دنیا مثل رود میشوم جاری.... \|+\| نوشته شده توسط نیلوفر در \|


	91 من می شناسم من می شناسم همه آدمها را همه زنها و مردها و بچه ها را. من انسان غربت زده تنها را و گریه کرده از دلتنگیها را میشناسم... من آن زن که زیر درخت بید نگاهش به افلاک است و آن مرد که از جنس سردخاک است را میشناسم. من شاعری میشناسم که کروات میزد و دکتری که سرفه میکرد من معلمی میشناسم که ضرب عشق در زندگی را میدانست و بقالی که در مغازه اش میفروخت وفا. من نقاشی میشناسم که ازم پرسید: چیست هماهنگی سطح و رنگها و دیوانه ای را میشناسم که عشق را میفهمید و حتی زندگی را من آواره ای را میشناسم که میداند طمع کس خانه را و گدایی که میفهمد ثروتمندان را و آسوده ای که میداند حال دردمندان را. من میشناسم همه را خوب میشناسم حتی تو را٬آری تو را هم میشناسم با همه زیر و بم ها اما دریغ٬دریغ که نشناختم ذره ای از وجود تنهای خود را... \|+\| نوشته شده توسط نیلوفر در \|


	90 کاش روزی بیایی روزی بیایی و مرا آزاد از این همه غمها کنی و مرا رها از قفس اسیری ها کنی کاش روزی بیایی روزی که در کنار من شعر عشق بخوانی روزی که در آغوش من گریه عشق وا کنی کاش بیایی و دوباره بیایی همه التهابهای دلم را بر کنی و همه خوبیها را دوباره از سر کنی. کاش روزی بیایی بیایی و با من از علفهای سبز حرف بزنی و بیایی و برایت از درختهای بی شاخ و ب حرف بزنم کاش بیایی٬کاش بیایی تا دستان منجمدم از گرمای دستانت نیرو گیرند تا لبان خشکم با داروی لبانت جادو گیرند. کاش بیایی و بر پله های خانه قدم اندازی و بیایی و خورشید را نورانی تر از این سازی کاش بیایی٬بیایی و سیبی کال بر من هدیه کنی بیایی و موهای بلندم را با دستهای متبرکت شانه کنی بیایی و ماه و ستاره را از بقچه دلم وا کنی همه غمها و دردها را از پیراهنم جدا کنی. من انتظار میکشم تا بیایی برای همیشه بیایی و مرا در تنهایی تلخ غربت پیدا کنی و همه دریچه های خوشبختی را به روی دلم وا کنی. نمی دانم کی اما میدانم که می آیی در یک روز آفتابی می آیی و با همه خوبیها و شادی ها می آیی و بر لبانت پیام عشق داری میدانم روزی می آیی میدانم برای همیشه می آیی. \|+\| نوشته شده توسط نیلوفر در \|


	89 اون چشم زرد کهربا اون دل که از بدی جدا اون شعر و حرف و غزلها اون قلب پاک و بی ریا اون بوسه های یادگار اون حرفهای ماندگار اون خنده ها زیر بارون اون دست گرم و مهربون از شب و ماه قشنگتری از فرشته ها تو سرتری عزیز من دوستت دارم تو شب فقط تو رو دارم \|+\| نوشته شده توسط نیلوفر در \|


	88 گل نیلوفری بودم شاد و خوشحال و بی فریاد بی درد و بی تنهایی غمناک اما روزی عاشق شدم عاشق ابرها و افلاک گل گلدان من خشکید از این دنیا و باران جفا بارید از ابرا به دور دردها حلقه زدم بی جان به روی غمها خنده زدم گریان و حالا دیگر خاموش از هر گریه و خنده میخوانم سرود اسیری و غربت در افلاک اما پایم ریشه زده در این گلدان مهربان خشک در این خاک ای ابر سنگدل ای پر جفا یکبار بر من ببار باران وفا من که دستهای ناتوانم حلقه زد به دور هر چیز گران من که گلبرگهایم پیچید به دور هر زخم جهان تا رسم به پیش تو تا نهم لب بر لب پر مهر آتشین تو اما تو تا کی نمیباری قطره ای باران و نمیکنی فکری به حال دردمندان ببار یکبار قطره ای از آسمان دل تا نمانم در این دنیای سرد و تاریک پر زگل \|+\| نوشته شده توسط نیلوفر در \|


	88 ای آدمها این را میدانید همه مرده اید و در خاک نوایی از پچ پچ تان میپیچد که کر میکند گوش مرا و دلم میخواهد انگشتانم را تا جایی که نفس دارند فرو برم در گوشم تا نیاید صدایی از حرفهای شما پچ پچ میکنید اما حرفهایتان کر میکند گوش فلک را بس است دیگر صدایتان را بند کنید در دهانتان گوشم کر شده از این همه زخم زبان \|+\| نوشته شده توسط نیلوفر در \|


	87 زندگی چیست؟ زندگی بوته نوریست که فکنده در هوا نور و زیبایی را زندگی شاید لانه کبوتریست که در آن دست کودکی کیچیند تخمها را زندگی صوت قناریست اما گاه غمگین و گاه شادان است. زندگی رنگ تلخ صداست و شاید نوری که از پنجره تابیده به داخل اتاق زندگی باشد... زندگی چیست؟ زندگی صدای سیمهای گیتارم؟ زندگی مصرع ابیات وجودم؟ زندگی چیست؟نمیدانم زندگی بوی خوشی دارد مثل توتون سیگار پدر زندگی لحظه های از قطره باران شدن تر زندگی لابد طعم کس خرمالوست و شاید کمی خونخوار مانند زالوست. زندگی نگاه به مهتاب در شب و به خواندن درس در شب امتحان شاید زندگی ترس فرار از سگ و شاید گریه کودکی از دیدن بادبادک است. زندگی چیست؟ زندگی هر چه هست گر تلخ گر زشت گر ترس و زیبا میباید زیستن نمود و عشق ورزید به همه دنیای بی انتها آری اینست معنای زندگی: عاشقی عاشقی عاشقی......... \|+\| نوشته شده توسط نیلوفر در \|


	86 یادمه اون روز اول یادمه یادته چیکار میکردی؟یادته؟ یادمه دوستت میداشتم و هنوز من فدایی توام در شب و روز یادته چه روزگاری داشتیم ما با هم؟ یادمه روزهای خوبی بود اما چه کم یادته اون روز ابری یادته؟ یادمه روز سفر هم یادمه یادته؟از گریه هامون یادته؟ یادمه چه سخته اما یادمه یادته چه گریه میکردم برات؟ یادته میگفتم این اشکها برات؟ یادته لحظه ای آخر یادته؟ یادمه همه دقایق یادمه یاد تو تا ابد تو یادمه تویی که حتی یادت نمیاد اسم منو \|+\| نوشته شده توسط نیلوفر در \|